Fuerteventura świetnym pomysłem na ferie
Zachęceni udanymi przerywnikami naszej długiej zimy z poprzednich lat, postanowiliśmy także i w tym roku poszukać słońca, dłuższych dni i przede wszystkim nowych wrażeń. Wiedzieliśmy już, czego można spodziewać się o tej porze roku w basenie Morza Śródziemnego, więc szukaliśmy dalej. Ostatecznie wybór padł na Wyspy Kanaryjskie. Ale tych wysp, dogodnych do zwiedzania, jest kilka – Teneryfa, Gran Canaria, Fuerteventura i Lanzarote. Jednym ważnym kryterium była dostępność pod względem lotów – musiało się to dobrze zgrać z feriami zimowymi. Drugim – chcieliśmy zwiedzić te wyspy, które najbardziej różnią się od miejsc, które już znamy. W ten sposób doszliśmy do Fuerteventury.
Wyjazd łączony z Lanzarote
Aby jednak uatrakcyjnić ten wyjazd, postanowiliśmy podzielić 10-dniowe wakacje na dwie wyspy. Z Fuerteventury bez problemów (poza kosztami – dość wysokimi) można dostać się na pobliskie Lanzarote. Zatem podzieliliśmy nasz pobyt na Wyspach Kanaryjskich w ten sposób, że 6 dni przeznaczyliśmy na większą i oferującą więcej atrakcji Fuerteventurę, a 4 dni na Lanzarote.
Wideopocztówka z Fuerteventura
Fotorelacja z Fuerteventura
Las Dunas de Corralejo, Trekking na wulkan Bayuyo, Popcorn Beach, El Cotillo
Choć akurat to zdjęcie zupełnie tego nie potwierdza, jest to miejsce bardzo cenione przez surferów. Wzdłuż brzegu ciągnie się droga FV-104. Po bokach tej drogi można zostawić auto i eksplorować wydmy. A jest co eksplorować, bo wymiary tego wielkiego pola wydmowego, największego na Wyspach Kanaryjskich, to 10 km długości i 2,5 km szerokości.
Dwa słowa o specyfice wypożyczania aut na Fuerteventurze. Wszystkie wypożyczalnie, w których sprawdzaliśmy warunki, wyraźnie zastrzegały, że nie wolno opuszczać dróg asfaltowych. Teoretycznie nie jest to wielkie ograniczenie, ale akurat na Fuercie dojazd do wielu atrakcji bez opuszczania asfaltu jest mocno utrudniony lub wręcz niemożliwy. Pierwszy taki przypadek mieliśmy przy okazji trekkingu na wulkan Bayuyo. Do startu trekkingu prowadziła droga szutrowa. Tym razem i kilka innych razów ten zakaz złamaliśmy, aczkolwiek raz, przy wyprawie na plażę Cofete, nie ryzykowaliśmy.
Wulkan Bayuyo, o wysokości 217 m n.p.m., jest przedstawicielem licznej grupy wulkanów na północy Fuerteventury. Około 10 tysięcy lat temu miały tu miejsce liczne erupcje wulkaniczne, dzięki którym powierzchnia wyspy powiększyła się o 100 km2. Od tej pory więcej erupcji wulkanicznych na tej wyspie już nie odnotowano.
Fuerteventura często jest określana jako wyspa wiatrów. Faktycznie, na wyspie często wieje, i to dość mocno. Powodów jest kilka, jednym z nich jest brak naturalnych barier dla wiatru, choćby lasów. Wielu turystów skarżyło się, że wiatr bardzo im dokuczał. My jakichś dramatycznych przeżyć związanych z wiatrem nie mieliśmy, ale akurat w trakcie podejścia na wulkan Bayuyo wiało najbardziej podczas naszych 6 dni na Fuercie.
Ze szczytu Bayuyo mieliśmy widok na Corralejo, a nieco dalej na Isla de Lobos. Ta ostatnia to mała wysepka, niezamieszkała, ale będąca celem dla wielu turystów. Można tam dopłynąć łódką z Corralejo, zrobić pieszą wycieczkę po wyspie z wejściem na widoczną górę i wrócić z powrotem. Gdybyśmy mieli jeszcze jeden dzień więcej na Fuercie, to bardzo możliwe, że skusilibyśmy się na tą opcję.
Roślinność na Fuercie jest nadzwyczaj uboga. Najważniejszy powód tak ubogiej flory to bardzo skąpe opady deszczu. Nie może dziwić, że rosną tu głównie rośliny, którym nie przeszkadza mała dostępność wody, np. kaktusy. Niemniej jest na Fuercie kilka gatunków endemicznych, nigdzie indziej nie występujących.
Betancuria
Pozostaje jeszcze kwestia przejrzystości powietrza. Na tym zdjęciu widoczność jest niezła (choć nie idealna), ale był jeden dzień, gdy wiatry nawiały piach znad Sahary i wówczas przejrzystość powietrza zmniejszyła się w sposób dramatyczny. Nie była to jednak podręcznikowa kalima (zjawisko atmosferyczne polegające na przywianiu z Afryki piachu i gorących mas powietrza), bowiem trwało to raptem parę godzin, a prawdziwa kalima może trwać wiele dni i łączy się z nagłym wzrostem temperatury. Największe prawdopodobieństwo wystąpienia kalimy to okres od listopada do kwietnia, niemniej nie jest to zjawisko bardzo częste.
Poprzednie zdjęcie jest zrobione z najsłynniejszego punktu widokowego na wyspie - Mirador De Morro Velosa. Prowadzi do niego wąska droga, a na końcu jest restauracja, z której są najlepsze panoramiczne widoki na wyspę. Restauracja była zamknięta, więc trzeba było wleźć na murek, żeby zrobić zdjęcie 🙂. Na zdjęciu ogródek tejże restauracji.
Kawałeczek dalej jest drugi, bardzo znany punkt widokowy. To Mirador de Guise y Ayosa. Postawiono tu ogromne pomniki dwóch ostatnich królów Fuerteventury, Guise i Ayosa - wówczas na Fuercie istniały dwa osobne królestwa. W 1404 roku oba królestwa zostały jednak podbite przez Hiszpanów pod wodzą Jeana de Bethencourta. Oficjalny powód wyprawy to chęć chrystianizacji tubylców, prawdziwy powód był natury ekonomicznej (zdobycie bogactw oraz składnika do produkcji purpury).
Ciągnąc dalej wątek historyczny - po podboju wyspy Jean de Bethancourt, Francuz na służbie Hiszpanii, założył w centralnej części wyspy nowe miasto. Nadał mu nazwę Betancuria i uczynił stolicą wyspy. I właśnie Betancurię postanowiliśmy gruntownie zwiedzić, gdyż wedle naszych informacji jest to najładniejsze małe miasteczko na wyspie.
Na tej kamiennej mapie widnieje siedem głównych wysp należących do Kanarów (Fuerteventura to ta w prawym dolnym rogu). Ale no właśnie, na pewno siedem? Historycznie uznawano, że wysp jest siedem: El Hierro, La Palma, La Gomera, Teneryfa, Gran Canaria, Fuerteventura i Lanzarote. Ale od niedawna do tego grona dołączyła jeszcze ósma wyspa, zdecydowanie najmniejsza spośród nich, La Graciosa. Ale do tego jeszcze wrócimy.
Ciekawa jest historia biskupstwa w Betancurii. Na początku XV wieku jedyne biskupstwo na Wyspach Kanaryjskich istniało na Lanzarote. Tamtejszy biskup popierał jednak antypapieża Benedykta XIII i nie uznawał papieża Marcina V. W związku z taką niesubordynacją Marcin V ustanowił nowe, posłuszne sobie biskupstwo na Fuerteventurze, właśnie w Betancurii.
Jaka była pogoda podczas naszego styczniowego pobytu na Fuerteventura? Podczas naszego pobytu w Betancurii było, jak widać 14 stopni (odczuwalnie było więcej). Zdarzały się też nieco cieplejsze dni - w okolicach 18-22 stopni. O dziwo, kilka razy trochę pokropiło, a raz nawet nieco bardziej popadało. Nie było to jednak nic takiego, co psułoby plany albo zmuszało do siedzenia w domu. Odczuwalna temperatura najbardziej zależała od tego, czy świeciło słońce, czy nadciągały chmury. Przy słońcu przyjemnie było w krótkim rękawku. Gdy jednak pojawiała się chmura, nieodzowny stawał się długi rękaw, a w przypadku wiatru nawet lekka kurtka.
Trekking do Ermita de la Peña, Ajuy, Muzeum del Queso Majorero
Przejazd drogą FV-30 z Betancurii do Ajuy był atrakcją samą w sobie. Drogę tę charakteryzowały piękne widoki, jazda po zboczach kolejnych wzniesień i punkty widokowe. Najbardziej znanym był Mirador del Risco de Las Peñas, z widokiem na dolinę Valle de los Granadillos oraz z główną atrakcją w postaci...
... takich oto zwierzątek - berberyjek marokańskich. To gryzoń z podrodziny afrowiórek z rodziny wiewiórkowatych. Kilkanaście gatunków tych gryzoni żyło w przeszłości na terenie Europy, Azji i Afryki, ale do czasów obecnych przetrwał tylko jeden - właśnie berberyjka marokańska. Co ciekawe, gatunek ten w naturze występował w północno-zachodniej Afryce, głównie w Maroku. Został jednak przewleczony przez człowieka na Fuerteventurę i dziś jest bardzo powszechny na tej wyspie. Berberyjka jest bardzo szybka, płochliwa i łasa na ziarna słonecznika.
Trasa prowadziła wzdłuż tej dolinki i była wyjątkowo malownicza. Nieco zdumiało nas, że dnem tej dolinki płynęła woda. Niby nic nadzwyczajnego, ale na Fuerteventurze jest to widok bardzo rzadki. Jest to też rejon opanowany przez wspinaczy, widzieliśmy ich tu kilkunastu. Dość daleko na końcu doliny wyłaniała się zagadkowa konstrukcja. Pustelnia - nasz cel, to ten biały domek. My jednak poszliśmy znacznie dalej, zaciekawieni, co to za konstrukcja. Wkrótce będzie rozwiązanie tej zagadki.
Trekking do Playa de Las Razas
W tym miejscu Adaś postanowił zmierzyć się z tatą w wyścigu, z wydmy na dół. Przyjąłem wyzwanie, profesjonalnie zrobiliśmy start, metę i jazda. Bieg był wyrównany, tata minimalnie prowadził, Adaś ambitnie gonił, tak ambitnie, że tuż przed metą poplątały mu się nogi i runął jak długi. Prosto twarzą w piach.
Ten trekking dostarczył nam mnóstwo satysfakcji, Może nawet było to miejsce, które zauroczyło i zafascynowało nas najbardziej na całej Fuerteventurze. Szliśmy po terenach nietkniętych ręką człowieka, gdzie nawet ścieżki nie wszędzie były wyraźne. Mieliśmy tu połączenie krajobrazu pustynnego z niezwykle urozmaiconym wybrzeżem oceanu. Dodatkową atrakcją były koryta wyschniętych rzek, które musieliśmy pokonywać. I choć nie jest to miejsce wspominane w przewodnikach czy blogach o Fuercie, to dla nas jest to absolutny 'must see'.
Playa de Sotavento, Wulkan Hondo, Playa de Cofete
Na Fuerteventurze żyje kilkaset wielbłądów i w kilku miejscach na wyspie jest możliwość przejażdżki na tych zwierzakach. Gdy Adaś usłyszał o tym, zrodziło mu się w głowie marzenie, by przejechać się na wielbłądzie. Rozeznaliśmy temat i okazało się, że całkiem niedaleko naszego miejsca zamieszkania pan Nicholas ma hodowlę wielbłądów i raz dziennie organizuje wycieczki wielbłądami na wulkan Hondo.
Gdy przyjechaliśmy na Sotavento, na niebie rozciągała się wielka chmura. W związku z tym było chłodnawo i niekoniecznie zachęcało to do wejścia do wody. Ale wiał też wiatr, który tę chmurę przesuwał. Postanowiliśmy zatem zaczekać, aż pojawi się słońce i wtedy wejść do wody. No ale czekaliśmy, czekaliśmy, chmura się przemieszczała, jednak bardzo powoli. W końcu po 45 minutach sukces, mamy słońce, można się kąpać!
I na koniec wyprawa na Playa de Cofete. Na tę plażę prowadzi jedna, szutrowa, mocno dziurawa droga. Niektórzy turyści, łamiąc zakazy, zapuszczają się wypożyczanymi autami na Cofete, ale my nie ryzykowaliśmy. Co innego kilometr czy dwa szutrówką, a co innego 18 km w jedną stronę, z dala od siedzib ludzkich. Więc postawiliśmy na transport zbiorowy. Na zdjęciu widok na plażę Cofete.
Wiedzieliśmy, że o godz. 10.00 z miejscowości Morro Jable startuje autobus linii 111 na Cofete. Kolejny autobus jechał cztery godziny później. Zameldowaliśmy się na pętli autobusu o 9.30 i okazało się, że był to dosłownie ostatni moment, aby załapać się na kurs. W terenowym autobusie było może z 25 miejsc, sprzedano tyle biletów, a ci, którzy przyszli 2-3 minuty po nas, już się do autobusu nie zmieścili.
Mieliśmy mniej więcej dwie godziny na Cofete, a potem autobus zabierał nas z powrotem. Aby wprowadzić mały element tajemniczości, przeszliśmy się do odległej o półtora kilometra od plaży tajemniczej willi, zwanej willą Wintera. Została zbudowana prawdopodobnie w 1937 roku przez Gustava Wintera, a w następnych latach, wedle miejskich legend, była wykorzystywana do nielegalnych działań przez hitlerowców.
Nasze wrażenia z pobytu na Fuerteventura
Po 6 dniach opuszczaliśmy Fuerteventurę usatysfakcjonowani. Najciekawsze miejsca na wyspie zwiedziliśmy, zaliczyliśmy kilka udanych trekkingów, przejechaliśmy się na wielbłądach, do tego bardzo dobrze trafiliśmy z apartamentem. Oczekiwaliśmy czegoś innego, nowego i dokładnie to otrzymaliśmy.
Czy zimą pogoda na Kanarach różni się od pogody np. na Majorce? Tak, przede wszystkim na Kanarach jest nieco cieplej, a ryzyko deszczu jest znacznie mniejsze. Głównym zagrożeniem pogodowym pozostaje wiatr (nam nie dał się szczególnie we znaki) oraz kalima, wiatr przynoszący piach znad Sahary oraz wysokie temperatury (na szczęście dość rzadka sytuacja). Do zwiedzania, na piesze wyprawy taka pogoda jest idealna. Kąpiele w oceanie są jak najbardziej możliwe, przetestowaliśmy, woda jest chłodnawa, ale pewnie i tak cieplejsza niż latem w Bałtyku 🙂. Teraz czekało na nas Lanzarote.
Dodaj komentarz