O Majorce myśleliśmy od jakiegoś czasu, ale letni wyjazd na tą wyspę z trzech powodów stawał się mało atrakcyjny. Po pierwsze wysokie ceny (lotów, wynajmu apartamentu, wynajmu auta), po drugie mnóstwo ludzi i po trzecie za dużo słońca i za wysoka temperatura. I dlatego na wakacje letnie ostatecznie wybieraliśmy inne lokalizacje. Aż któregoś razu pomyśleliśmy – a może by na tę Majorkę wybrać się zimą? W styczniu czy lutym na Majorce jest martwy sezon. Co za tym idzie, ceny wynajmu są kilkakrotnie niższe niż latem, auto było wręcz za pół darmo (530 zł za auto średniej klasy na 7 dni z pełnym ubezpieczeniem), loty też bardzo tanie. Oczywiście o plażowaniu nie było mowy – temperatura 16-20 stopni, trochę wiało. A to i tak nieźle, bo tydzień przed naszym przyjazdem i tydzień po było nieco chłodniej. Niemniej na zwiedzanie taka pogoda była super.
Cuevas del Drach, Portocolom, Es Trenc
Od dwóch lat zimą wypuszczamy się na południe Europy w poszukiwaniu słońca i przygód. I za pierwszym razem, i za drugim, tego pierwszego za wiele nie znaleźliśmy. Może więc do trzech razy sztuka? Tym razem wybraliśmy się na Majorkę. Oczywiście doskonale zdawaliśmy sobie sprawę z tego, że w środku zimy nawet na Majorce plażowania nie będzie, dlatego nastawiliśmy się na poznawanie atrakcji tej wyspy. Na pierwszy ogień jedno z miejsc must see - Cuevas del Drach czyli Jaskinie Smocze.
Po wizycie w jaskiniach zapuściliśmy się na południowy wschód Majorki. Gdy przejeżdżaliśmy obok ciekawej plaży - zatrzymywaliśmy się na parę chwil, gdy trafiliśmy na ładne miasteczko, też robiliśmy sobie niedługi spacer. Jednak już pierwsza z "ładnych plaż" uświadomiła nam, że martwy sezon obok bardzo licznych plusów ma też pewne minusy.
Wkrótce trafiliśmy na pierwsze miasteczko - Portocolom. Ciekawa historia wiąże się z nazwą tego miejsca. Swego czasu mieszkańcy byli przekonani, że to właśnie tu urodził się Krzysztof Kolumb i postanowili go uhonorować w nazwie miasta. Po latach teza ta została obalona przez historyków, ale nazwa już pozostała 🙂.
Na koniec dnia zostawiliśmy Es Trenc - największą i wedle niektórych opinii najlepszą plażę na całej Majorce. Z opinią, że jest największa nie będziemy dyskutować - faktycznie była długa, a parking przy niej ogromny. Natomiast czy najlepsza... Bardzo ciekawiło nas to, że dojazd do tej plaży prowadził bardzo wąska, 4-kilometrową drogą, gdzie w wielu miejscach minięcie się z autem z przeciwka było niemożliwe. Gdy my jechaliśmy, problemu nie było, gdyż byliśmy tam niemal sami, ale w sezonie na pewno byśmy nie chcieli się przeciskać tą drogą.
Plaża w Canyamel, miejscu naszego stacjonowania. Przy tej okazji dwa słowa o naszej miejscowości. W sezonie bez wątpienia jest to miejsce kipiące życiem - restauracje, sklepy, lodziarnie, kilka wielkich hoteli, mnóstwo mniejszych budynków. Zimą za to wymarłe miasto - sklepy wszystkie zamknięte, najbliższy 10 km stąd, hotele zamknięte, nieliczne mieszkania wynajęte, czynne jedynie dwie z trzech restauracji. Gdy zaszliśmy do jednej z nich, stanowiło to chyba takie święto, że właściciel przyszedł do nas pokazać nam papugę, a gdy wzbudziło to zainteresowanie chłopaków, to przyprowadził do naszego stolika... czarną owieczkę na smyczy (!!!). Ale za to z miejscem do parkowania auta nie mieliśmy najmniejszych problemów 🙂
Palma de Mallorca
Jeden dzień przeznaczyliśmy na stolicę Majorki, Palma de Mallorca. Miejsce, w którym żyje 1/3 Majorkańczyków. Nasz cel - zwiedzić trzy najważniejsze zabytki i połazić po mieście. Na zdjęciu pierwszy z nich - Katedra Matki Bożej. Byliśmy przygotowani i wiedzieliśmy, że spod katedry nie da się zrobić zdjęć, które ukazywałyby cały budynek. Jedyną szansą było zdjęcie zrobione z jadącego auta. I Gosia dała radę 🙂.
Budowa katedry La Seu, jak jest nazywana, rozpoczęła się w 1229 roku, ale trwała ok. 300 lat, a i potem ją przebudowywano. Jej znakiem rozpoznawczym są wielkie rozety z witrażami - tutaj widać kształt mniejszej z rozet, po drugiej stronie kościoła znajdowała się większa, 14-metrowa rozeta. Ta ściana katedry zwie się fasada de la Almudaina.
We wnętrzu katedry trzy elementy zasługiwały na uwagę - witraże, dające przed południem znakomite efekty świetlne, zawieszona nad ołtarzem konstrukcja autorstwa Gaudiego (bardzo dziwna, jak na kościół) oraz jedna z bocznych naw, która pasuje do reszty jak pięść do oka. Jednak pomimo tych zastrzeżeń katedra robi wrażenie.
Choć do naszego trzeciego celu - zamku Bellver - był spory kawałek, postanowiliśmy przejść go na piechotę, gdyż po drodze była bardzo zachwalana w kilku blogach dzielnica Santa Catalina. Miały być domki rybaków, specyficzny klimat, ale jakoś tego wszystkiego nie zauważyliśmy. Po drodze trafiliśmy za to na widoczny na zdjęciu budynek dawnej giełdy towarowej.
Dość długo zamek ten wykorzystywano jako więzienie i wiąże się z tym ciekawa historia. Najbardziej znanym więźniem był Gaspar de Jovellanos, asturyjski myśliciel, pisarz i filozof. W 1802 roku został wtrącony do więzienia przez swoich przeciwników (w dzisiejszej nomenklaturze był bez wątpienia więźniem politycznym) i kolejne 6 lat spędził właśnie w Bellver. Przez ten czas udzielał wielu światłych rad Majorkańczykom, zaszczepiając w nich nowe idee. Ponoć jego wpływ na życie społeczne wyspiarzy był ogromny. Gdy został ostatecznie uwolniony, przez kilka tygodni objechał całą wyspę, by poznać wszystkie miejsca, o których opowiadali mu współtowarzysze niedoli i inni rozmówcy. Dopiero później wrócił do domu.
Jakie wrażenie zrobiła na nas Palma de Mallorca? Wszystkie trzy zabytki były warte zwiedzenia, natomiast podczas przechadzania się przez kolejne dzielnice miasto to nie rzuciło nas na kolana. Niektórzy blogerzy po przejściu kilku uliczek zakochiwali się w Palmie, nas to nie trafiło 🙂.
No i jeszcze ta historia z lodami... Chłopacy bardzo chcieli lody. Przechodziliśmy koło jednej lodziarni, oni już ucieszeni, ale Gosia mówi: "Będą lepsze". Przy drugiej lodziarni to samo. Niestety, trzeciej już nie było. Delikatnie rzecz ujmując, popularność Gosi u chłopaków na skutek tego zdarzenia nie wzrosła 🙂
No tak, w relacji z tego wyjazdu nie mogło zabraknąć zdjęcia wiatraka. Adaś to psychofan (to dobre określenie, fan to za mało) wiatraków. Gdy tylko ujrzał jakiś wiatrak na horyzoncie, rozlegał się krzyk - "Natychmiast róbcie zdjęcie!" Po czym następowało pytanie, na które była tylko jedna prawidłowa odpowiedź: "Zdążyłaś?" Najzabawniejsze zaś było to, że podniecenie Adasia przy dwudziestym danego dnia wiatraku było identyczne jak przy pierwszym 🙂.
Valdemossa, Banyalbufar
Zostawiamy jednak senne uliczki Valdemossy i kierujemy się do muzeum Fryderyka Chopina. Jest to drugie miejsce na świecie, po Warszawie, w którym zgromadzono tyle różnych pamiątek po słynnym kompozytorze. Przy czym Valdemossa bardzo dobrze wspomina Chopina, ale sam Chopin niekoniecznie tak dobrze wspominał Valdemossę i Majorkę 🙂.
Znaleźliśmy w necie kilka różnych wersji odnośnie pobytu Chopina wraz z jego partnerką George Sand i jej dziećmi na Majorce. Tu skupimy się na częściach wspólnych tych wersji 🙂. Zatem Chopin udał się na Majorkę w celu podreperowania zdrowia i uniknięcia długiej, szarej i mroźnej zimy na kontynencie. Początkowo wynajął dom w Valdemossie, ale wkrótce właściciel go wyrzucił (niektórzy twierdzą że z powodu podejrzenia gruźlicy, inni, że z powodu braku ślubu z George Sand, co nie podobało się tradycyjnym Majorkańczykom). Chopin i Sand byli zmuszeni przenieść się do klasztoru Kartuzów, którego dłuuugi korytarz widnieje na zdjęciu.
Z drugiej jednak strony listy, które Chopin pisał do przyjaciół z Valdemossy zdawałaby się przeczyć temu, że wszystko było źle. Podjęliśmy trud odcyfrowania tych bazgrołów i można się doczytać takich stwierdzeń jak "Niebo jak turkus, morze jak lazur, góry jak szmaragd, powietrze jak w niebie." albo "Mieszkać będę zapewne w przecudownym klasztorze, najpiękniejszej pozycji na świecie".
Na tym zdjęciu zwrócę uwagę na przedmiot trzymany w ręku przez Jasia - to instrument o nazwie fletnia pana, który Jaś kupił w Valdemossie. Początkowo uczył się na nim grać, co odbijało się negatywnie na naszych uszach, ale trzeba przyznać, że szybko się uczył i pod koniec pobytu na Majorce potrafił już wygrywać naprawdę ładne melodie.
Pierwsze i słuszne skojarzenie z Majorką to są plaże. Ale Majorka to nie tylko plaże. To także góry. Przez północną część wyspy ciągnie się pasmo Serra de Tramuntana - długie na jakieś 100 km i szerokie na 10-15 km. Jeden dzień przeznaczyliśmy na jazdę wzdłuż tych gór i zwiedzanie kolejnych malowniczych miasteczek. Na pierwszy ogień poszła Valdemossa...
Ten leniwie wylegujący się kotek na dachu idealnie oddawał klimat tej miejscowości. Raz że obserwując wygląd domów, przejść między nimi, tych systemów nawadniania zdawało się, że czas tu się zatrzymał dość dawno temu, a dwa, że była tu cisza, spokój, brak ludzi. Tak jakby świat trochę zapomniał o tym miejscu.
Deia, Soller, Port de Soller, Fornalutx
Także tu zrobiliśmy sobie półgodzinny spacerek, który najbardziej przypadł do gustu Adasiowi. Dlaczego? Poza wiatrakami uwielbia on armaty. A w Deia stały sobie dwie armaty na małym placyku. Podekscytowany Adam nawet nakręcił o nich film na kamerce 🙂. Gosia jednak woli pstrykać takie widoczki, armaty zignorowała 😉.
W tle kościół św. Bartłomieja. Często w trakcie zwiedzania przechodzimy obok fantastycznych budynków, ale gdy nie ma czasu do kontemplację, to jednak nie docenia się w pełni ich kunsztu. Tu akurat czas mieliśmy, bo musieliśmy poczekać trochę na naszą kolejną atrakcję i w tym czasie podziwiałem kunsztownie wykończony kościół. A widoczne na pierwszym planie tory zdradzają, co było tą kolejną atrakcją.
A był nią jedyny na Majorce tramwaj, kursujący raz na godzinę między Soller i odległym o 4 km Port de Soller. W dodatku przejazd odbywa się zabytkowym drewnianym pojazdem. Ponoć niekiedy na trasę puszczane są pojazdy z 1913 roku (to także rok powstania tej linii), ale akurat my jechaliśmy wagonikiem, który mniej więcej 30 lat temu został pozyskany z Lizbony.
Dzieciom atrakcja się podobała, było głośno, wszystko skrzypiało, trzęsło, więc super 🙂. Mnie nie podobała się cena przejazdu - 7 euro od osoby i to w jedną stronę. Zasadniczo dzieci powinny płacić pełny bilet, konduktor policzył im ulgę, ale tak czy siak 21 euro za 20-minutową przejażdżkę niezbyt efektowną trasą to jednak lekka przesada.
Taksówkę wzięliśmy też dlatego, że zależało nam na czasie, Chcieliśmy jeszcze tego dnia zwiedzić najładniejszą miejscowość na Majorce (takie hasło widniało w naszym przewodniku) - Fornalutx. Dojazd do niej był ciężki - bardzo wąska, kręta droga, a gdy już wjechaliśmy, poczuliśmy lekkie rozczarowanie, miejscowość jak miejscowość, nothing special.
Ermita de Betlem, Cala Aguilla
Do tej pory sporo czasu spędziliśmy w aucie, więc na kolejny dzień wymyśliliśmy trekking. Tu się przydał nasz przewodnik po Majorce - zaproponował nam trasę do pustelni Ermita de Betlem. Niegdyś takie pustelnie były przy większości miejscowości na Majorce. Niektóre nie przetrwały, ale całkiem sporo jeszcze pozostało, Postanowiliśmy zdobyć jedną z nich.
Po drodze spotkaliśmy rodzinę z Niemiec. Gdy ich mijaliśmy, zagadnęli nas, czy jesteśmy z Polski. Potwierdziłem, a oni na to "Lewandowski" i kciuk w górę. Z lekką nutką wyższości powiedziałem im, że Lewandowski przez 2 lata grał w naszym klubie, Lechu. Po czym pozostawiliśmy ich w stanie lekkiego zdziwienia 🙂.
W trakcie takich wypraw często robie chłopakom różne quizy czy pytania na zasadach z milionerów. Tak też było tym razem, Adaś szybko odpowiedział na wszystkie pytania z tematu ekstraklasa (mój błąd - pytania były za łatwe) i stwierdził, że teraz on będzie mi zadawał pytania z tematu Top Wings. Moja znajomość tego tematu jest niezwykle pobieżna, a pytania były dość szczegółowe...
Napociłem się co nie miara, ale stosując metodę eliminacji oraz analizując sposób zadawania pytań przez Adasia (gdy się dłużej zastanawiał nad którąś z odpowiedzi, znaczyło to, że jest to odpowiedź błędna) udało mi się przebrnąć przez 12 pytań i tuż przed wejściem do widocznej na zdjęciu pustelni wygrać milion! Do dziś czuję dumę na samą myśl o tym sukcesie! Z tematu Top Wings!
Pod koniec dnia chcieliśmy jeszcze odwiedzić zamek na szczycie góry w Capdepera, ale GPS zaprowadził nas w miejsce, gdzie góra się zaczynała. Zadarcie głowy w górę i zwizualizowanie sobie, jak długo będzie trzeba iść pod górę, by dotrzeć do tego zamku podziałało demotywująco na całą naszą ekipę 🙂. Jednogłośnie stwierdziliśmy - wolimy plażę 🙂.
Sa Calobra, Pollenca, Formentor
Zawsze przed każdą wyprawą robimy spis miejsc, do których za wszelką cenę staramy się dotrzeć. Na Majorce bez wątpienia takim miejscem była Sa Calobra. Sporą atrakcją okazała się już sama droga do tego miejsca - bardzo widowiskowa trasa przez góry Tramuntana, zaprojektowana przez włoskiego architekta Antonio Colla. Włoch zrobił kawał porządnej roboty, a na tym zdjęciu na GPS-ie uchwyciliśmy najbardziej charakterystyczny punkt tej trasy, tzw. krawat. To pętelka widoczna u góry ekranu - zjeżdża się z góry, następuje nawrót o 270 stopni i przejazd pod trasą, którą przed chwilą jechaliśmy.
W niektórych miejscach w sieci straszą tą trasą, że ekstremalnie trudna, tylko dla bardzo doświadczonych kierowców. Tymczasem droga była wystarczająco szeroka, bardzo dobrze utrzymana, a największe zagrożenie stanowiły fantastyczne widoki, które mogły odwrócić czujność kierowcy 🙂. Choć latem, gdy jeżdżą tu tabuny autokarów, jedzie się pewnie znacznie gorzej.
Miejsce mojego lekkiego zdziwienia. Po wcześniejszym researchu wiedziałem, że droga na plażę prowadzi przez tunel. Zatem wziąłem kamerkę, żeby uchwycić moment wyjścia z tunelu na plażę. Włączam record, idę przez ten ciemny tunel, zapowiadam, że tuż tuż wyjście na plażę, widać światło, wychodzę i... przede mną był drugi tunel, jeszcze dłuższy i jeszcze ciemniejszy w środku 🙂. Bywa i tak.
A to chyba najbardziej charakterystyczne ujęcie plaży Torrent de Pareis. Z jednej strony wysoka skała, z drugiej tak samo, a pomiędzy nimi zejście do morza. Na mapach Google'a to miejsce ma nazwę Gates of Paradise. Zatem, przekroczmy te bramy!
Nadmienię jeszcze, że latem na takim zdjęciu byłyby setki ludzi, a zimą byliśmy tylko my.
Naszym celem była eksploracja wąwozu. Wiedzieliśmy, że przejście całości będzie niemożliwe - raz że zajęłoby to za dużo czasu, a dwa, że w porze zimowej, gdy z okolic górskich spływa sporo wody, bywa to niebezpieczne. Niektórzy ostrzegali nawet, że cały wąwóz może być zalany i jakakolwiek wycieczka w głąb jest niemożliwa. Tak źle na szczęście nie było :).
My chcieliśmy pójść tak daleko, jak to będzie możliwe.
Adaś natomiast stwierdził, że będzie wędkował. Znalazł sobie wędkę i w tym małym jeziorku "łowił" ryby. Łowił do czasu, gdyż próba zajęcia dogodniejszego miejsca do wędkowania, tuż na prawo od miejsca, w którym stoi, skończyła się dla niego poślizgiem i efektownym zjazdem do wody 🙂. Cóż, jest dla niego nauka, że wędkarstwo też może być ryzykownym zajęciem 🙂.
Z pewnym żalem opuściliśmy wąwóz i skierowaliśmy się ku przylądkowi Formentor. Po drodze niespodzianka - policja zablokowała jedyną drogę, kazała nam zjechać i czekać. Po może 20 minutach nadjechały najpierw auta, a potem wyścig kolarski. Przyznam szczerze, że ogromne wrażenie zrobiła na mnie prędkość, z jaką kolarze mknęli w dół. Ja w bezpiecznym aucie nie przekraczałem na tych krętych drogach czterdziestki, a oni na rowerach mknęli jak szatany. Mały błąd i... lepiej nie myśleć co. Później sprawdziliśmy i okazało się, że byli to czołowi kolarze świata, którzy właśnie na Majorce rozpoczęli nowy sezon cyklem Majorka Challenge.
Schody zaliczone, zatem czas na Formentor. To przylądek w północno-wschodniej części Majorki, skąd można obserwować najpiękniejsze zachody słońca na wyspie. Dlatego należało się spieszyć, zwłaszcza że droga - podobnie jak ta do Sa Calobra zbudowana przez tego samego Włocha - była znów bardzo kręta i kilometry mijały bardzo powoli.
Ale zdążyliśmy! Gdy dojeżdżaliśmy, Gosia aż jęknęła - ale chmury (swoją drogą chyba największe w trakcie naszego tygodniowego pobytu na Majorce), nici z naszego zachodu słońca. Ale gdy dojechaliśmy na miejsce okazało się, że chmury wręcz pomogły i dzięki nim mogliśmy podziwiać nierzeczywiste, surrealistyczne widoki. A słońce i tak dało radę przebić się między chmurami.
Els Calderers, Montuiri
Gdy wyszliśmy z hacjendy, by jeszcze raz obejrzeć zwierzątka, na nasze głowy spadło jedyne kilka kropel deszczu podczas całego naszego pobytu na wyspie. Przy tej okazji dwa słowa o pogodzie na Majorce na przełomie stycznia i lutego. Gdy sprawdzałem prognozy długookresowe, przewidywano 14-15 stopni, z możliwymi opadami i wiatrami. No tak bez szału. Rzeczywistość okazała się o wiele lepsza. Temperatura 16-22 stopnie, słońce niemal przez cały czas, chwilami pogoda na krótki rękawek, chwilami na bluzę, a w zacienionym wąwozie Torrent de Pareis co większe zmarzluchy założyły nawet kurtkę. Można jednak postawić tezę, że trochę szczęścia mieliśmy, gdyż tydzień przed naszym przyjazdem i tydzień po były już nieco chłodniejsze i z opadami.
Zatem zaparkowaliśmy auto i udaliśmy się na poszukiwanie wiatraków. Póki co, wiatraków nie było, ale Gosia znajdowała co chwilę coś ciekawego do sfotkowania. Ja w tym czasie zawarłem znajomość z chłopakiem z Polski, który od wielu lat mieszka w tej miejscowości,. Pogadaliśmy i najciekawsze info, jakie od niego uzyskałem to było to, że w środku lata na Majorce nie da się wytrzymać (w środku wyspy temperatury do 40 stopni, a na wybrzeżu niemożliwe tłumy), w związku z czym jego rodzina w samym środku sezonu w celu wytchnienia jeździ na wakacje... do Polski 🙂.
Wjechaliśmy na tę górę i tu mała niespodzianka. Spodziewaliśmy się, że największą atrakcją będzie sanktuarium de Cura, przerobione na hotel, a tymczasem najciekawszy z tej góry był widok. Z tego miejsca było widać, jak na dłoni, prawie całą Majorkę. Od Palmy de Mallorca na zachodzie, po góry de Tramuntana na północy i równiny przed górami, aż po znacznie mniejsze górki na wschodzie wyspy.
Przy tej okazji dwa słowa o autku i drogach na Majorce. Wypożyczyliśmy Nissana Juke, przez tydzień zrobiliśmy 1200 km, dzięki czemu zobaczyliśmy wszystkie najciekawsze miejsca na wyspie. Wbrew naszym obawom bardzo niewiele było dróg wąskich, podnoszących ciśnienie, a jeśli już to raczej krótkie odcinki. Co najbardziej zapamiętamy z dróg na Majorce to na pewno wszechobecne ronda, nawet na drodze ekspresowej. Generalnie po Majorce jeździ się spokojnie, bez większych stresów, a niektóre drogi, zwłaszcza w górach Tramuntana są niezwykle widowiskowe.
I na koniec dwa słowa podsumowania. Majorka ma wiele do zaoferowania, zarówno jeśli chodzi o atrakcje przyrodnicze, jak i urocze miasteczka. Do tego korzystaliśmy z uroków martwego sezonu - wszędzie (może poza Palmą) mało ludzi, pusto na drogach, parkingach, w samych atrakcjach, do tego loty za pół darmo, auto tanie, mieszkanie tanie. Latem, w środku sezonu, raczej bym się na Majorkę nie wybrał (pogoda, ceny, tłumy), natomiast na zimę był to fantastyczny przerywnik od naszej zimy.
Pod względem turystycznym Majorka bardzo przypadła nam do gustu. Wyspa jest na tyle duża, by oferowała mnóstwo różnych krajobrazów – od gór i wąwozów na północy, przez równiny na południu i sporo ładnych plaż wokół całej wyspy. Zwiedziliśmy stolicę (choć Palma de Mallorca jakoś specjalnie nas nie zachwyciła), ale też sporo małych, fantastycznych miejscowości (najlepsze w naszej opinii to Valdemossa i zwłaszcza Fornalutx). Rozmaitych innych atrakcji (muzeum Chopina, hacjenda, jaskinie, trekking do pustelni) było tyle, że spokojnie przez tydzień mieliśmy co robić.
Trzeba jednak pamiętać, że zimą, jako że jest to poza sezonem, w miejscowościach nastawionych na turystów potrafią być zamknięte restauracje i sklepy. Miejscowość, w której mieszkaliśmy – Canyamel – była niemal wymarła. Nam to specjalnie nie przeszkadzało, ale lepiej mieć to na uwadze. Podsumowując, postawię lekko zaskakującą tezę: Majorka zdecydowanie tak, ale nie latem, a poza sezonem!
